Bogumiła Murzyńska
Jeśli od sezonu teatralnego 1962/63 - kiedy to podpisła swój pierwszy angaż z tą sceną - rozstawała się z Teatrem Śląskim, to na krótko: przez dwa lata występowała na deskach Teatru Polskiego w Bielsku Białej i przez rok w Teatrze Studio w Warszawie. W trakcie swojej bogatej kariery artystycznej - w której należy odnotować między innymi ścisłą współpracę z katowickimi ośrodkami radiowym i telewizyjnym - pracowała z takimi reżyserami, jak L. Zamkow, J. Szajna, M. Dmochowski, I. Gogolewski czy J. Afanasjew. Jest rekordzistką w zdobywaniu nagród i wyróżnień aktorskich: siedem razy została uhonorowana "Złotą Maską", przyznawaną przez widzów i dziennikarzy śląskich mediów, dwukrotnie (w 1970 i 1997 roku) była laureatką Nagrody Prezydenta Miasta w dziedzinie kultury, w 1993 otrzymała nagrodę Ministra Kultury i Sztuki. Zdobyła też nagrodę za rok 1975 na Ogólnopolskim Przeglądzie Słuchowisk.
Ma w swoim dorobku przeszło sto prowadzących ról dramatycznych, a pośród nich takie, jak: Yvette w "Matce Courage" B. Brechta, Panna Młoda w "Weselu" St. Wyspiańskiego, Panna Julia w "Pannie Julii" Strindberga, Julia w "Wilkach w nocy" Rittnera, Żona w "Ich czworo" G. Zapolskiej, Tytania w "Śnie nocy letniej" Szekspira, Nora w "Norze" Ibsena, Ewa w "Wyszedł z domu" T. Różewicza, Żona w "Nie - Boskiej komedii" Krasińskiego, Elmira w "Świętoszku" Moliera, Siostra Anna w "Wariacie i zakonnicy" Witkacego, Królowa Małgorzata w "Iwonie, księżniczce Burgunda" W. Gombrowicza, Orgonowa w "Damach i huzarach" A. Fredry, Mag w "Królowej piękności z Leenane" czy Stara w "Krzesłach" Ionesco. Podziwiać możemy ja także w takich przedstawieniach jak: "Mayday", czy "Kto się boi Virginii Woolf?".