Kazimierz Kutz

Ukończył studia na Wydziale Reżyserii w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej w Łodzi, w 1954 r.

W tym samym roku został asystentem Andrzeja Wajdy przy realizacji filmu "Pokolenie", a dwa lata później był II reżyserem "Kanału".

Jego samodzielnym debiutem reżyserskim stał się nakręcony w 1959 roku "Krzyż walecznych".

Wśród ponad 20 filmów fabularnych (m. in. "Nikt nie woła", "Ludzie z pociągu", "Milczenie", "Pułkownik Kwiatkowski") szczególne miejsce zajmują dzieła poruszające tematykę śląską - "Sól ziemi czarnej", "Perła w koronie", "Paciorki jednego różańca" i dotykające czasów najnowszych "Śmierć jak kromka chleba" i "Zawrócony".

Artysta na swoim koncie blisko 30 spektakli na scenach całej Polski.

Karierę reżyserską rozpoczął we wrocławskim Teatrze Rozmaitości wystawieniem "Śmierci Gubernatora" Kruczkowskiego (1961). W 1977 powstało w Teatrze na Woli słynne "Przedstawienie 'Hamleta' we wsi Głucha Dolna" Brešana z niezapomnianą rolą Tadeusza Łomnickiego.

W Teatrze Śląskim Kazimierz Kutz wyreżyserował dwa dramaty -"Bałałajkina i spółkę" Michałkowa w 1978 i nagrodzony Złotą Maską "Wieczoru" za reżyserię i inscenizację "Zapach dojrzałej pigwy" Druce (1980). W ostatnich latach współpracuje zwłaszcza z Teatrem Narodowym w Warszawie ( "Na czworakach" Różewicza, "Śmierć komiwojażera" Millera) i Teatrem Starym w Krakowie ("Pieszo" Mrożka, "Spaghetti i miecz" Różewicza, "Damy i huzary" Fredry).

Zrealizował również wiele spektakli Teatru Telewizji, wśród których "Opowieści Hollywoodu" Hamptona, "Do piachu" Różewicza, "Emigranci" Mrożka, "Kolacja na cztery ręce" Barza, "Samobójca" Erdmana, i "Stalin" Salvatore znalazły się w Złotej Setce Teatru TV. W latach siedemdziesiątych był głównym reżyserem telewizji w Katowicach. Założył Zespół Filmowy "Silesia".

Był współzałożycielem i pierwszym prezesem Śląskiego Towarzystwa Filmowego.

W latach 1979-82 wykładał na Wydziale Radia i TV Uniwersytetu Śląskiego, a w latach 1986-89 na Wydziale Reżyserii w krakowskiej PWST.

W 1997 r. otrzymał godność doktora hnoris causa Uniwersytetu Opolskiego. Uhonorowany wieloma nagrodami i wyróżnieniami, m. in. Złotymi Lwami Gdańskimi za reżyserię na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych 1980 i 1994, w 1992 r. nagrodą im. K. Swinarskiego za reżyserię przedstawień Teatru TV "Noc Walpurgii" W. Jerofiejewa i "Stalin" G. Salvatore.

W 2004 r. został mu przyznany Orzeł - Polska Nagroda Filmowa za osiągnięcia życia.